Şiirler, Cesare Pavese

Dünyadan sersemlemiş, bir yaşa erdim, havaya yumruklar sallıyor, tek başıma ağlıyordum. s. 43

Çocuktuk.
Şehir hoşumuza giderdi gündüz: Akşam, susup bakmak uzaktaki ışıklara ve dinlemek uğultuları. s. 96

Yazgı değildi acı çekiyorsa dünya,
gün ışığıyla küfretmeye başlıyorsak:
İnsandı suçlu olan. s. 141

Ölümün bir bakışı var herkese.

Ölüm gelecek ve gözleri gözlerin olacak. s. 189

Küçük bir çocuk gibiyim şefkate, sevgiye muhtaç, hem de çok oysa elime geçen, çaresizlik ve elem. Biri konuşamaz mı benimle geri çevirmeyin lütfen yakarımı dinleyin, yardım edin içimi dökmeme. s. 229

Eskiden hiç olmazsa umutluydum ve tasalanıyordum her şeyden habersiz.
Şimdi bilmiyorum,
ama kötü hissediyorum kendimi,
çok kötü. s. 245

Ben hüzünlüyüm, hüzünlü ve çok bayağı. Sen benim için anlık bir serapsın yalnızca, iri düşsel gözlerinle s. 250

Ve yıkmak zorunda kaldın güzel cennetini ve dönmek sessizce acı çekmeye, geleceğe bel bağlayarak dünyana egemen yasanın istediği gibi. s. 257

Hayal kurabileceğim bir saat daha
ve kimse görmeyecek,
kimse asla bilmeyecek,
hüzünlü neşemizi. s. 267

Çok bitkinim… Hiçbir yerde artık bir taş bulamadım başımı yaslayacağım. s. 280

Hedef henüz çok uzak, ama öyle çok insan artık arzulayıp ulaştı ki ona, ben titreyerek, yalnızca yok olabilirim karanlıkta. s. 292

Öyle yorgunum ki,
huzur bulamıyorum artık.
Yaklaştığım her şey
yalnızca bir bulantı
ve daha uzağa kaçmam gerek. s. 314

Karanlık bir yoldu. Gayesiz yürüyordum, huzursuz, acı çeken bir ruh gibi. s. 319

…ve ben bekleyeceğim seninle konuşmak için saçlarına da ak düşünceye dek! s. 344

…yalnız kalmaktan ürpereceğiz. Ama yalnız kalmak isteyeceğiz. s. 395