Uzun Hikâye, Mustafa Kutlu

Hayat dediğin nedir ki? Anlaşılmaz bir sır. Kurduğumuz düzen hep böyle sürüp gidecek sanırız. Birden ip kopar, ışık söner, her şey darmadağın olur. s. 12

Dünyada ne adamlar var, yüzü insan, içi odun. Neyse. s. 19

Hayat kitapla güzel. s. 64

... solunan hava, yüzülen su, oturup-kalktığın insan, yürüdüğün yol seni değiştirir. s. 88

Bazen pencereyi açıp "yeter artık, yeter!" diye bağırasım geliyor. s. 107

Bizim sevdamız artık ahirete kalmıştır, böyle bilsin. s. 108

-Nereye gideceksin?
-Bilmiyorum.
-İyi...Bilmemek en iyisi. s. 109

Bu blogdaki popüler yayınlar

Kayıtsız Adam, Marcel Proust

Resim
... içinde olan biteni, kendisinden çekip koparılmış olan şeyi sezdiğinde anlayacaktı ancak. s. 32 Ona duyduğu aşkın nedenleri Madeleine'in kendisinden kaynaklanıyordu; ... s. 37 Onun yüzü, gülümsemesi, duruşu diğerlerinden daha hoş olduğu için sevmiyordu onu, tam da onu sevdiği için hiçbir yüzü, hiçbir gülümsemeyi, hiçbir duruşu onunki kadar hoş bulmadığı için seviyordu onu. s. 37 ... ona karşı bu son cilvesini esirgedi, kendine karşı bu son mağrurluğunu korudu. s. 39 Son anda, oraya vardığında onu harekete geçiren şey, gerçeği öğrenme arzusundan çok, Lepré'den başkalarına bahsetme ihtiyacıydı, onsuz olduğu her yerde onu boş yere anmanın bu üzücü cazibesiydi. s. 41 Eğer anlamak isteseydi, onu sevdiğini anlamasına yetecek kadarını söylemişti Madeleine. s. 44 Madeleine tek bir söz bekliyordu; Lepré söylemedi ve kadın ona şöyle dedi;  - Elveda! s.44
Devamını oku »

Mary Ventura ve Dokuzuncu Krallık, Sylvia Plath

Resim
"Herkes günün birinde evinden ayrılır. Herkes eninde sonunda ayrılıp gider." s. 11 Mrs. Ventura kırmızı rujlu dudaklarına mendilini değdirdi, bir şey söylemeye hazırlandı, sonra vazgeçti. Ne de olsa artık söylenecek bir şey kalmamıştı. s. 12 "Bir süre sonra alışıyor insan," dedi kadın, kendi kendine konuşur gibi. s. 26 "Eğer bilmezsen daha mutlu olursun." s. 32 "Dokuzuncu krallığa vardığın anda artık geri dönemezsin. Orası yokluğun, donmuş iradenin krallığı. Pek çok adı vardır oranın." s. 33
Devamını oku »

Pedro Páramo, Juan Rulfo

Resim
Yol çıkıyor ve iniyordu: "Gidip gelmeye göre çıkar ya da iner. Giden için çıkar; gelen için iner." s. 8 ... ve eğer ben sadece sessizliği duyuyorsam bunun nedeni herhalde henüz sessizliğe alışmamış olmamdır diye düşündüm; belki de kafamın içi hâlâ gürültü ve seslerle doluydu. s. 13 "(...) Anılarımın sesini ölümümün sesinden daha yakın bulacaksın; eğer zamanın herhangi birinde, ölümün bir sesi olmuşsa." s. 13 Hiçbir insandan asla nefret etmemek gerekir. s. 35 İnançlı olmakla ne kazandılar ki? Cennete mi gittiler? Ya da ruhları mı arındı? Ve ruhlarını ne diye arındırırlar ki, eğer son anda... s. 39 - Öldü mü? Neden peki? - Neden olduğu anlaşılamadı. Belki de üzüntüdendir. Sürekli iç çekerdi.  - Bu kötü bir şeydir. Her iç çekiş insanın yitirdiği bir yudum yaşamdır. s. 53  Yaşarken insana ayaklarını hareket ettirten yegâne şey, öldüğünde bu ayakların onu farklı bir yere götürecekleri beklentisidir; ama eğer bir kapı kapatılır ve açık kalan sadece cehennemin kapısı olur...
Devamını oku »

Sonsuz Günbatımı, Füruğ Ferruhzad

Resim
Ve bu benim Yani yalnız bir kadın Ve soğuk bir mevsimin eşiğinde Belirsizliği anlamanın başlangıcında, tüm yeryüzü varlığının s. 17 Ey sevgilim! Ey tek sevgilim! Ne çok kara bulut var güneşin şölenini kollayan! s. 19 Çıplağım ben, çıplağım, çırılçıplağım Sevgi sözcüklerinin arasındaki sessizlikler kadar çıplak Ve aşktan benim tüm yaralarım Aşktan aşktan aşktan! s. 21 Belki de konuk etmek için güneşi şamdan çiçeklerinin gurbetine Bir pencere, yeter bana s. 29 Hiçbir şey olmadığında, hiçbir şey olmadığında duvar saatinin tiktaklarından başka Anladım birden yolum yok yolum yok yolum yok Çılgınca sevmekten başka s. 30 - Gece mi gündüz mü? - Hayır, dostum. Sonsuz bir günbatımı. s. 33 Ve toprak Ölülerini kabul etmez oldu artık ... Kimse aşkı düşünmez oldu Kimse düşünmez oldu yengiyi Kimse Hiçbir şey düşünmez oldu artık s. 49 Herkes korkuyor Herkes korkuyor ama sen ve ben Ulaştık ışığa suya aynaya Ve korkmadık s. 54 Bizim seven ellerimizdir söz konusu olan Bir köprü kuran kokular, ışıklar ve ...
Devamını oku »

Proust Yaşamınızı Nasıl Değiştirebilir, Alain de Botton

Resim
İnsanın kendini mutsuzluktan daha fazla adadığı pek az şey vardır. Eğer habis bir tanrı salt acı çekelim diye bizi yeryüzüne yerleştirmiş olsaydı, görevimizi bu kadar büyük bir şevkle yerine getirdiğimiz için kendimizi kutlayabilirdik. s. 10 ... eylemleri uzun vadeli birtakım sonuçlar doğurmazsa insanlar tüm yasakları bir kenara bırakabilirlerdi. s. 11 ... zamanı boşa harcamayı bırakmanın, yaşamdan keyif almaya başlamanın yollarını göstermeye çalışan, yararlı, evrensel geçerliliği olan bir öyküydü Proust'un kitabı. s. 16 "İki insan ayrılırken, şefkatli konuşan taraf âşık olmayan taraftır." s. 36 Zihnimiz bilinç üzerinde yüzen nesneleri seçmek için yeni ayarlanmış bir radar gibidir. s. 37 Eğer edebiyat ve tiyatro yapıtlarında işlenen konular kahvaltı sofrasında okuduğumuz kısa haberler şeklinde karşımıza çıksaydı, bu yapıtların çoğu ilgimizi çekmez, bizim için bir şey ifade etmezdi s. 50 ... İşte bu nedenle, Proust, bir sanat yapıtının büyüklüğü, yüzeydeki konusuyla değil ...
Devamını oku »

Bir Noel Hikayesi, Alejandro Zambra

Resim
Her gün ilişki içinde olduğumuz nesneler dünyasında kitaplar muhtemelen en karmaşık olanıdır. s. 13 ... ve birden dünyanın tutkuyla dolup taşan bir yere dönüştüğünü hissettim. s. 32 "Çünkü insanlar her dakika her şeye sinir olur." s. 68 "(...) Biz editörler üç aşağı beş yukarı aynı işi yaparız. Silinip giden birer arkadaşız biz." s. 85
Devamını oku »

Eski Bahçe, Tezer Özlü

Resim
Ben belki de her gece aynı yerde oturuyorum. Düşünmemek için. s. 9 Onu bekledim. Gelsin. Elimi tutsun diye. s. 10 İnandığım hiçbir şey yok. s. 10 Bir şey söyle. Bitsin. Her şeyi bitirsin. İşin çok başındayız daha. Bitsin. s. 10 Uzun bir süredir gitmek istiyordum buralardan.  Nereye? Herhangi bir yere. Burada hiç kıpırdamadan ölmemek için. s. 15 Oysa o büyük evin içinde her birimizin uykularının ne büyük bir yalnızlıkta geçtiğini biliyorum. Ninem ölüm döşeğinde uzun süre yattı. Yatağı benimkinin tam karşısındaydı. Ben büyüyordum. O ölüyordu. s. 21 ... -her şey ölüyor. s. 25 İkimizin konuşabileceğimiz bir dil var, ama o ağır işittiği için beni duymuyor zaten. Duyabildiklerini de hemen sonra unutuyor. -Ne büyük bir mutluluk.- s. 25 hiç ölmeyeceğim işte ölüme ölmemekle karşı çıkıyorum ölmemek de bir çeşit ölüm mü s. 31 yazamıyorum bir araya getirdiğim harfler beni anlatmaktan uzak s. 38 insanlar mutlu günlerin önlerine geçiyorlar s. 39 neyi ya da  kimi bekliyorum güneş aynı güneş ...
Devamını oku »

O Gün İçin Bir Şemsiye, Wilhelm Genazino

Resim
Galiba bazı insanları gözümüzde unutulmaz kılan şey yaşantılar değil, tam tersine o kişilerin ilk anda dikkatimizi çeken bu tür bedensel ayrıntıları, artık uzun zamandır onlardan uzak olsak bile. s. 8 Zira herhangi bir şey düşünmeden sokaklarda dolanmak mümkün değil. s. 9 Çoğunlukla şehirde oradan oraya dolanmamın yegâne nedeni, hatırlamamanın yürürken benim için daha kolay olmasıdır. s. 16 Anılar kafamın içinde ne kadar uzun süre dolanırsa, o kadar güçlü bir sempati duyuyorum onlara yeniden. s. 22 Bence insanlar çocukken istedikleri şeyleri asla unutmazlar. s. 26 Son günlerde bir fikir geliştirdim, tanıdığım veya beni tanıyan herkese bir suskunluk programı yollayacağım. Bu programda ne zaman konuşmak istediğim ve ne zaman istemediğim tam olarak yer alıyor. Suskunluk ders programına riayet etmeyenler bir daha benime konuşamayacak. s. 38 Senin beynin neden hep böyle kimsenin satın almak istemediği çürük yumurtaların üstünde kuluçkaya yatıyor ki? s. 41 Canımdan bezmiş bir hâlde, bugün en...
Devamını oku »

Ariel ve Seçme Şiirler, Sylvia Plath

Resim
Bir tek feryadın yeter yataktan fırlamama, Viktoryen Geceliğim içinde çiçek gibiyim, hantalım inek gibi. Kedi ağzı gibi tertemiz açılır ağzın. s. 7 İnsanlar ya da yıldızlar Bana üzülerek bakıyor, sukût-ı hayâlim onlara. s. 9 Bir kadın olacağım yine, yüzümde gülümseme. Otuzumdayım daha. s. 12 Bununla üç etti. Ne pis iş bu Silip, yok etmek her on yılı böyle. ... Ölmek, Her şey gibi, bir sanattır, Bu konuda yoktur üstüme.  s. 13 Huzurlu olmayı öğreniyorum, bir başıma uzanmışken sessizce. Hiç kimseyim ben; patlamalarla bir ilgim yok. ... Her şeyin avucumdan kayıp gitmesine göz yumdum, adıma ve adresime İnatla asılmış otuz yaşında bir yük gemisiyim. s. 16 Ah öyle özgür, öyle özgür oluyor ki insan, bilemezsiniz - Huzurum öyle büyük ki afallarsınız, s. 17 Dibi bilirim, diyor. En büyük kökümden bilirim onu: Seni korkutur. Ben korkmam oradan: ben oraya gittim.  ... Bir gölgedir aşk. Nasıl da yalan söyler ağlarsın ardından, Dinle: bu onun toynakları: alıp başını gitti, at gibi. s. 21 Ve...
Devamını oku »

Sessiz Bir Ölüm, Simone de Beauvoir

Resim
Başkalarının derdine koşarak çok ömür geçirdim," demişti; "Artık yalnız kendini düşünerek yaşayan o bencil yaşlı hanımlardan biri olacağım. s. 27 İnsan her yaşta öğrenir. s. 57 Beklersek hiçbir zaman gidemeyiz. s. 68 Çok öcü vardı alınacak, çok yarası vardı sarılacak. s. 79 Ne kadar yalnızdı! Ona dokunuyordum, onunla konuşuyordum ama acısına sokulabilmek olanaksızdı. s. 95 Beni tasalandıran, hiçbir şeyin umurumda olmaması. s.99 Sevdiğimiz bir kişi öldüğü zaman, sağ kalmak suçunun kefaretini, yüreğimize işleyen yeğin bir pişmanlıkla öderiz. s. 111 Nesnelerin gücü, bilinen şeydir: Yaşayış bunlarda donuverir, katılaşıverir; hiç erişmediği ölçüde bir gerçeklik niteliği kazanır. s. 117
Devamını oku »